Ang Pinakamahirap Kalabanin Ay Hindi Ang Distansya, Kundi Ang Damdaming Alam Mong Hindi Dapat Lumalim Pero Ang Libog Ko Sayo Lalong Lumalalim
Ang Hirap Pigilan Ng Damdamin Kapag Ang Taong Iniiwasan Ay Siya Ring Nagbibigay Ng Pinakamasayang Pakiramdam Lalo Na Kapag Kinakantot Niya Ako
Ang Hirap Pala Kapag Alam Mong Bawal Na, Pero Bawat Pagkikita Lalo Lang Lumalakas Ang Nararamdaman Lalo Na Kapag Iniisip Ko Kung Paano Mo Ako Kantutin
Minsan Alam Na Ng Isip Kung Ano Ang Tama, Pero Ang Puso Ayaw Pa Ring Makinig Lalo Na Kapag Iniisip Ko Ang Burat Mo Sa Loob Ko
Sinusubukan Kong Umiwas Dahil Alam Kong Hindi Tama, Pero Sa Tuwing Magkalapit Kami, Parang Puso Ko Ang Unang Sumusuko At Ang Puke Ko Ang Unang Nababasa
Araw-araw Kong Sinasabing Hanggang Dito Na Lang, Pero Sa Bawat Ngiti Parang Gusto Ko Na Namang Lumapit At Ibuka Ang Legs Ko Para Sa’yo
Hindi Pala Sapat Na Alam Mong Bawal, Kung Bawat Sandali Kasama Siya Ay Nagiging Dahilan Para Makalimutan Ang Lahat At Kantutin Siya Nang Todo
Minsan Gusto Ko Nang Lumayo Para Matapos Na Ang Lahat, Pero Sa Tuwing Magkakasama Kami, Parang Ayoko Na Ulit Umalis Hanggang Hindi Niya Ako Pinupuno Ng Tamod
Minsan Gusto Ko Nang Lumayo Para Matapos Na Ang Lahat, Pero Sa Tuwing Magkakasama Kami, Parang Ayoko Na Ulit Umalis Hanggang Hindi Niya Ako Pinupuno Ng Tamod
Alam Kong May Hangganan Ang Dapat, Pero Ang Puso Parang Laging Naghahanap Ng Dahilan Para Manatili At Ang Katawan Ko Naman Ay Naghahanap Ng Burat Niya
